Of 'De weeffout in onze sterren', zoals hij heel fout in het Nederlands heet. Ik heb hem in het Engels gelezen. Ik heb er zo'n drie dagen over gedaan, wat best snel is voor mij (en alles wat ik nog tussendoor deed). Dit komt niet per se omdat ik het verhaal zo geweldig vond, maar gewoon omdat John Green heel fijn schrijft. Zijn boeken lezen makkelijk weg, ook al was dit best een zwaar onderwerp.
Het verhaal gaat natuurlijk over Hazel Grace, dat wisten we allemaal al, die kanker heeft. Ze zit vast aan een zuurstofapparaat en is terminaal. Ze heeft alleen haar ouders als vrienden, en een boek dat An Imperial Affliction heet, van Peter van Houten ('t is overigens geen echt bestaand boek, helaas. Anders had Peter van Houten nu een massale meidengroep achter zich aan). Om erachter te komen wat er na het boek gebeurt, zou ze naar Amsterdam moeten, om van Houten op te zoeken.
Ze ontmoet een nieuwe vriend, Augustus Waters, je kent hem wel, die zelf botkanker in zijn been heeft gehad, waardoor hij nu een prothese heeft. Augustus Waters, beter bekend als Gus bij sommigen, wordt al snel verliefd op onze Hazel Grace. Zij bellen elkaar regelmatig, en Gus leest An Imperial Affliction ook. Nu willen ze allebei weten wat er gaat nu eigenlijk gebeurt met de hoofdpersonen (het boek eindigt namelijk midden in een zin)! Dus gaan ze samen naar
Hier stop ik mijn 'samenvatting'. Het zou toch zonde zijn, lieve lezers, als ik de spoiler ben. Als je echt wilt weten hoe het gaat aflopen, moet je het maar zelf lezen (ik heb het gelezen terwijl ik wel al wist wat er ging gebeuren, en dat was helemaal niet leuk). Wat ik vond van het boek? Ik had te hoge verwachtingen. Omdat het iedereens lievelingsboek is en iedereen het helemaal geweldig vindt, met de film die net uit is in de US. Begrijp me niet verkeerd, ik vond het boek niet stom! Maar wat ik normaal heb met boeken, en wat ik altijd heel leuk vind, is dat ik dan een beetje gehecht raak aan de characters (dat klinkt heel eng, ik weet het). Dat had ik nu echt totaal niet! De vriendschap die ik met Holden Caulfield heb opgebouwd (ha-ha, denk je dan), die heb ik helemaal niet met Hazel Grace! En ook niet met Gus! Ik had geen enkele emotie bij het boek (terwijl ik meestal wel de sentimentele loser ben).
Nu klink ik vast heel negatief over het boek, wat ik niet helemaal ben. Ik vond de verhaallijn heel mooi en ik vind dat John Green er een mooi werk van heeft gemaakt en ik kan het wel begrijpen als ieder ander het boek helemaal geweldig vindt, maar 't is gewoon niet mijn genre, denk ik dan maar.
Kortom, ik vond het een mooi boek, maar ik hecht er geen emotionele waarde aan. Wel raad ik het aan om het te lezen, omdat zoveel andere mensen het wel een mooi boek vinden. Ik zal wel weer gewoon een gekke smaak hebben!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten