Regen

De regen heeft soms iets magisch. Als je in de regen ergens naartoe fietst of loopt, zal je dit natuurlijk nooit geloven. Maar de regen heeft iets magisch, als je ernaar kijkt, vanuit een warme plek. Of wanneer je op de camping staat, net hebt gezwommen met de volle zon op je hoofd, en ineens begint het te regenen. Dan sta je met je handdoekje onder een afdakje te wachten tot de regen stopt. Je ziet de zon alweer een beetje schijnen en je weet dat het maar een buitje is, dus wacht je. Je wacht, tot de natte spetters niet meer naar beneden komen kletteren en zachtjes geluid maken op alle oppervlaktes die ze raken. Je wacht tot dat geluid weg is. Je wacht totdat je zonder nat te worden weer verder kunt gaan met wat je aan het doen was.
Soms hoef je niet te wachten. Soms zit je binnen, een film te kijken, of een boek te lezen. Je ziet de zon schijnen. Een paar minuten later zie je dat de lucht betrekt, de lucht wordt grijzer. Het wordt donkerder, en je krijgt de neiging om een lamp aan te doen. Anders is het zo grauw en ongezellig binnen. Niet veel later zie je regen met bakken uit de lucht vallen. Je wacht niet tot de regen over is. Je hoeft nergens naartoe, en je kunt genieten van de manier waarop de natte spetters de tuintafel raken, de stenen grond, en je ziet het gras langzaam nat worden. Alle planten worden gevoed. Je ziet de plantjes juichen. Juichen om dit kleine beetje geluk, na al die warmte.